Maya e Elena i jera senpre stai na copia.
Ła xente del so visinà ła schersava, “Dove che ghe xe Maya, ghe xe Elena”, parché uno no se vedeva mai sensa chealtro. Ła so infansia ła xe stà costruìa su giri in bici condivixi, forti segreti nei boschi, e discorsi de note soto coerte co torce. I sognava insieme – de viagiar par el mondo, de scrìvar libri, de un giorno star al matrimonio de l’altro come cameriere d’onor.
Co xe scominsià ła scuoła superiore, el mondo intorno a łori el xe deventà pì grando, ma el so legame el xe restà forte, o cusì ła pensava Maya.
Po’ Liam el xe aparso. No’l jera straordenario a prima vista – cavei scuri, un soriso fàssile e na fiducia che ła tirava drénto ła xente. Ma pa Maya, el jera tuto. No ła ghe ga mai dito a tanta xente, ma na note, sdraià su l’erba soto el ciel estivo, ła ga susurrà a Elena, *“Penso che lo amo.”* Elena ła gaveva rise, s-ciocandoghe ła spala.
“Ti e i toi amati,” ła ga ciapà in giro.
Ma Maya la gaveva vardà, seria.
“No, sta volta xe difarente.”
Queła note, Maya ła se ga fidà de Elena col so cuor.
Mesi dopo, quando Elena ła ga tirà da parte dopo ła lession e ła ga dito, “Maya, go da dirte calcossa… Liam e mi semo insieme,” el ga sentìo che ła tera ła se spacasse soto i so piè.
A l’inissio, Maya ła ga pensà de vér sentìo sbalià. Łe so recie łe ga sonà, el so peto el se ga strénto, e l’unica roba che ła podeva susurar ła jera, “Ma… te lo savevi.”
Ła facia de Elena ła se ga sgualsà de colpa. “No voéa dir—Maya, no go pensà. Xe capità. No voéa farte mal.”
Ma ła gaveva.
Ła rìxa ła xe rivà pì tardi queła note, neła càmara da leto de Maya, ła stesa càmara indove i gaveva piturà łe ungie, ridesto sułe riviste e pianificà el so futuro.
“Te me ga promesso par senpre!” Maya ła ga urlà, co łe lagreme che ghe brusava łe mas-ce.
“Vojo ancora queło!” Elena ła ga supplicà, co ła so voxe che ła se spacava. “Maya, el me fa contenta. No te pol esar contenta par mi?”
“Felice? Come podevo esar contento quando che te ło ga scelto invese de mi? Quando te ga ciapà l’unica roba che te go dito che contava?”
Łe parołe łe ga fato eco, nitide e finałi. Nisun de łori ga parlà dopo. Elena ła xe ndà via in siłensio, e Maya ła se ga sentà par tera, tegnéndo el vecio brasałe de amicisia che Elena ła ghe gaveva fato ani fa.
Łe setimane łe se ga trasformà in mesi. A scuoła, i se evitava. Inte ła mensa, Maya ła se ga sentà dała parte pì distante deła stansa. Nei coridoji, i passava come stranieri. Pa ła prima volta in ani, Maya no ła gaveva qualchedun co cui ndar a casa. Łe strade łe jera pì longhe, pì frede, pì vode.
Elena ła ga provà na volta, metendo un biglieto inte l’armadio de Maya: *“Scusa. Te me manchi.”* Ma Maya ła ga strapà a tochi prima de canbiar idea. El perdono el paréa inposibiłe. Ła ferita ła jera masa profonda.
Nei fine setimana, Maya dełe volte ła se catava a scorrere tra vecie foto, foto de łori co i cavei incasinài e i jeans pieni de pitura, co i coni de gelato e soridendo come se gnente al mondo podese separarli. Ła pianzéa pian pian, sugando el schermo come se ła podese cansełar ła distansa che ghe jera tra de łori.
E Elena, anca se ła sorideva co Liam ła ghe tegnéa ła man, ła sentiva senpre el spasio vodo visin de eła dove che ła jera Maya. Ła ga portà ła colpa come na piera nel so peto. Ła gaveva sielto l’amor, ma in sto modo, ła gaveva perso ła persona che na volta ła jera stà el so mondo.
—
Co xe rivà ła laurea, i do no i gaveva mai parlà da quasi un ano. In chel ultimo giorno de scuoła, i se ga visto de l’altra parte deła palestra piena de xente. Par un momento, i so oci i se ga incontrà – soło un secondo fugase – ma xe stà bastansa. I ricordi i ga inondà tuti e do.
I forti. Le promesse. El pinky el giura. *”Par senpre.”*
Ma ła senpre ła jera finìa. E nissun de łori el xe pasà par ła stansa.
I se ga voltà via, co łe lagreme che ghe s-ciopava i oci, savendo che serti erori i fa cicatrici masa profonde pa curar.
E cuindi, do mejo amighi che na volta i gaveva condiviso tuto i ga lasà ła so infansia – insieme neła memoria, ma par senpre separai neła vita.